به اين حقيقت واقف خواهيد شد « ( * ( قالُوا طائِرُكُمْ مَعَكُمْ أَ إِنْ ذُكِّرْتُمْ ) * ) . اگر بدبختى و تيره روزى و حوادث شوم محيط جامعه شما را فرا گرفته ، و بركات الهى از ميان شما رخت بربسته ، عامل آن را در درون جان خود ، در افكار منحط و اعمال زشت و شومتان جستجو كنيد ، نه در دعوت ما ، اين شما هستيد كه با بت پرستى و هوا پرستى و بيدادگرى و شهوترانى فضاى زندگى خود را تيره و تار كرده ، و بركات خدا را از خود قطع كرده‌ايد . جمعى از مفسران جمله « * ( أَ إِنْ ذُكِّرْتُمْ ) * » را اشاره به مطلب مستقلى دانسته‌اند و گفته‌اند مفهومش اين است كه آيا اگر پيامبران الهى بيايند و شما را تذكر دهند و انذار كنند جزايش اين است كه آنها را تهديد به عذاب و مجازات كنيد ، و وجودشان را شوم پنداريد ، آنها براى شما نور و هدايت و خير و بركت به ارمغان آورده‌اند ، آيا پاسخ چنين خدمتى آن تهديدها و سخنان زشت است ( 1 ) . و سرانجام آخرين سخن اين فرستادگان پروردگار به آنان اين بود كه « شما گروهى اسرافكار و متجاوزيد » ( * ( بَلْ أَنْتُمْ قَوْمٌ مُسْرِفُونَ ) * ) . درد اصلى شما همان اسراف و تجاوزگرى شما است ، اگر توحيد را انكار كرده ، به شرك روى مىآوريد ، دليل آن اسراف و تجاوز از حق است ، و اگر جامعه شما گرفتار سرنوشت شوم شده است سبب آن نيز اسراف در گناه و آلودگى به شهوات است ، بالآخره اگر در برابر خير خواهى خير خواهان آنها را تهديد به مرگ مىكنيد اين نيز به خاطر تجاوزگرى شما است ! پيرامون ماجراى تاريخى اين رسولان و محل وقوع اين حوادث بعد از تفسير آيات باقيمانده اين داستان مشروحا سخن خواهيم گفت .

--> ( 1 ) به هر حال جزاى « جمله شرطيه » محذوف است ، و در تقدير چنين است « ا إن ذكرتم قابلتمونا بهذه الامور - يا - أ إن ذكرتم علمتم صدق ما قلنا .